Post 7

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Non est igitur summum malum dolor. Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur? Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Duo Reges: constructio interrete. An quod ita callida est, ut optime possit architectari voluptates? Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Ostendit pedes et pectus. Haec dicuntur inconstantissime. Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor;

Eadem nunc mea adversum te oratio est. Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Id enim natura desiderat. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Quod autem ratione actum est, id officium appellamus.

Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Ac tamen hic mallet non dolere. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam.

Istic sum, inquit. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Dat enim intervalla et relaxat. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus.

Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?

Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. A mene tu? Nos autem non solum beatae vitae istam esse oblectationem videmus, sed etiam levamentum miseriarum. Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Simus igitur contenti his. Et ego: Piso, inquam, si est quisquam, qui acute in causis videre soleat quae res agatur. Cur iustitia laudatur? Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere.

Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don.

Sed ad rem redeamus; An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Et adhuc quidem ita nobis progresso ratio est, ut ea duceretur omnis a prima commendatione naturae. Ex eorum enim scriptis et institutis cum omnis doctrina liberalis, omnis historia. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere.

Itaque ad tempus ad Pisonem omnes. Quod quidem iam fit etiam in Academia. Itaque mihi non satis videmini considerare quod iter sit naturae quaeque progressio. Quorum altera prosunt, nocent altera. Nam si quae sunt aliae, falsum est omnis animi voluptates esse e corporis societate.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *